Przetestowane, czyli co sprawdziłam i polecam :)

Daleko od domu. Polecajka - książki i gazety.

Daleko od domu

Mam fryzurę na cebulę: https://nauczycielkanaprzedmiesciach.blogspot.com/2024/07/mam-fryzure-na-cebule.html

Mam fryzurę na cebulę

Zwyczajnie

Jest taka książka, która nie jest dla mnie zwyczajna, wręcz przeciwnie.  Zazwyczaj czytam beletrystykę, ale mam na półce, zawsze na wyciągnięcie ręki książki, które napawają radością, uspokajają i zwyczajnie - lubię do nich wracać. Tak jest z książką Zwyczajnie Patrycji Woy-Wojciechowskiej. Obecnie na rynku poro jest pozycji o dobrostanie, świadomym życiu, samoakceptacji, realizacji marzeń. I świetnie, bo skoro może być lepiej, to dlaczego z tego nie skorzystać. Zwyczajnie to jedna z pierwszych takich książek w moim domu. Potem poszło już gładko. Zawsze lubiłam czytać o ludziach, którzy rzucili wszystko i wyjechali w Bieszczady. Oczywiście, mogły to być dowolne zakamarki świata. Oglądam z ogromnym zamiłowaniem programy o aranżacji starych domów (innym razem powiem, gdzie o tym czytam). 

Patrycja Woy-Wojciechowska pisze o mazurskim domu, byciu blisko siebie i kontakcie  z naturą. Ja naprawdę wierzę, że to jest wszystkim potrzebne. Odłożenie telefonów, spacer w lesie, spotkanie z przyrodą. To nie powinno być luksusem, a normą, niestety coraz częściej o tym zapominamy. 

W książce odnajdziemy przepisy z prostych składników, np. z ziemniaków i cukinii ( u mnie tez dziś placki cukiniowo-ziemniaczane) i zachwyt prostotą. Wojciechowska obdarza nas pięknymi zdjęciami mazurskiej wsi. Wakacje w dzieciństwie spędzałam na Mazurach pod Giżyckiem. Do dziś mam cudowne wspomnienia z tego okresu: całe dnie w jeziorze, objadanie się papierówkami, ogniska. Dziś w tym samym miejscu moja ciocia prowadzi Dom z charyzmą - polecam z serca. Zajrzyjcie, takich zachodów słońca nie ma nigdzie indziej.

A w Zwyczajnie zobaczymy wspaniałe siedlisko, gości, którzy tam przyjeżdżają, szczęśliwe zwierzęta i przeczytamy mnóstwo pięknych słów. Woy-Wojciechowska z łatwością przeplata swojskość z aforyzmami. Urzeka mnie prostota języka przy jednoczesnym pokazywaniu, co jest ważne -bliskość z drugim człowiekiem, samotny spacer, obserwacja, cieszenie się z tego, co mamy. Porusza mnie ta książka i jest mi bliska, pozwała łapać równowagę i szukać balansu. 

Autorka pyta, czy masz już upatrzone swoje miejsce na ziemi? No właśnie, masz? Podzielisz się? Napisz w komentarzu, będzie mi bardzo miło :)

Zastanówcie się, czy tej książki nie potrzebujecie. Wrzućcie do letniej torby i przeczytajcie gdzieś nad wodą albo w autobusie po to, aby znaleźć się nad jeziorem :)